(घृणां त्यक्त्वा प्रमादं च भूगोरस्त्रं च संस्मर | दृष्टिं मुष्टिं च संधानं स्मृत्वा रामोपदेशजम् । धनंजयं जयप्रेप्सु: प्रत्युदूग॒च्छ महारथम् ।।
arjuna uvāca | ghṛṇāṃ tyaktvā pramādaṃ ca bhṛgor astraṃ ca saṃsmara | dṛṣṭiṃ muṣṭiṃ ca sandhānaṃ smṛtvā rāmopadeśajam || dhanañjayaṃ jayaprepsuḥ pratyudgaccha mahāratham || eṣā vidīryate senā dhārtarāṣṭrī samantataḥ | arjunasya bhayāt tūṛṇaṃ nighnataḥ śātravān bahūn ||
قال أرجونا: «انبذ الشفقة في غير موضعها والغفلة؛ واذكر السلاح الذي علّمك إيّاه سليلُ بهṛغو (باراشوراما). وتذكّر، كما أوصاك راما: أن تُثبّت بصرك على الهدف، وأن تُحكم قبضتك على مقبض القوس، وأن تُركّب السهم بتهديفٍ ثابت. وبشوقٍ إلى الظفر تقدّم لملاقاة دهننجايا، فارس العربة العظيم. فإن جيشَ الدهارتراشترا يتمزّق من كل جانب—رهبةً من أرجونا الذي يصرع كثيرًا من الأعداء سريعًا.»
अजुन उवाच
In a crisis, sentimentality and inattention become moral and tactical failures; a warrior must return to disciplined training—focused sight, firm grip, correct aiming—and act with steadiness toward the chosen duty (kṣatriya-dharma).
Arjuna challenges Karna to advance and fight decisively, urging him to recall Paraśurāma’s weapon-lore and technique. Arjuna also notes that the Kaurava army is breaking apart everywhere because Arjuna is rapidly cutting down many opponents, spreading fear through their ranks.