Shloka 96
भीत॑ं दिशो5कीर्यत भीमनुन्नं महानिलेना भ्रगणा यथैव । भारत! तदनन्तर समरांगणमें महामना भीमसेनके द्वारा दग्ध होती हुई कौरव-सेना भयभीत हो सम्पूर्ण दिशाओंमें बिखर गयी। जैसे आँधी बादलोंको छिन्न-भिन्न कर देती है, उसी प्रकार भीमसेनने आपके सैनिकोंको मार भगाया था
bhītaṃ diśo ’kīryata bhīmanunnaṃ mahānilenā bhra-gaṇā yathaiva | bhārata! tad-anantaraṃ samarāṅgaṇe mahāmanā bhīmasenena dagdhamānā kaurava-senā bhayabhītā samasta-diśāsu vikirṇā babhūva | yathā āndhī meghān chinna-bhinnān karoti tathā bhīmaseno ’pi tava sainyān mārayan prādrāvayat ||
قال سنجيا: يا بهاراتا! ثم إن جيش الكورافا في ساحة القتال، وقد أصابه بهيماسينا ذو النفس العظيمة حتى كأنه احترق بوقع هجومه، ارتاع فتفرّق في الجهات كلها. وكما تمزّق العاصفة كتل السحاب، كذلك كسر بهيماسينا صفوف جنودك وطردهم إلى الفرار.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how fear and disunity can rapidly dissolve collective strength in war. Ethically, it points to the tragic momentum of violence: prowess may win the moment, but the human cost appears in panic, rout, and the breakdown of order.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Bhīmasena’s assault has overwhelmed the Kaurava forces. Terrified and seemingly ‘burnt’ by his attack, they scatter in all directions, compared to clouds torn apart by a powerful wind.