Shloka 1
अत--#रू- षट्सप्ततितमो< ध्याय: भीमसेनका अपने सारथि विशोकसे संवाद संजय उवाच अथ वि्विदानीं तुमुले विमर्दे द्विषद्धिरेको बहुभि: समावृतः । महारणे सारथिमित्युवाच भीमश्चमूं वाहय धार्तराष्ट्रीम्ू,संजय कहते हैं--राजन्! उस समय उस घमासान युद्धमें बहुत-से शत्रुओंद्वारा अकेले घिरे हुए भीमसेन महासमरमें अपने सारथिसे बोले--'सारथे! अब तुम रथको धृतराष्ट्रपुत्रोंकी सेनाकी ओर ले चलो
sañjaya uvāca | atha vividānīṃ tumule vimarde dviṣaddhir eko bahubhiḥ samāvṛtaḥ | mahāraṇe sārathim ity uvāca bhīmaś camūṃ vāhaya dhārtarāṣṭrīm ||
قال سنجيا: أيها الملك، في ذلك الحين، في خضمّ ذلك الالتحام الصاخب الساحق، خاطب بهيماسينا—وهو وحيدٌ وقد أحاط به أعداء كثيرون—سائقَ عربته في ساحة المعركة العظمى قائلاً: «يا سائق العربة، قدْ بها نحو جيش أبناء دريتاراشترا.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds kshatriya-duty in crisis: even when outnumbered, Bhima maintains resolve and issues clear direction to his charioteer, embodying steadfastness and purposeful action amid chaos.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that Bhima, surrounded by many foes in a fierce melee, instructs his charioteer to drive straight toward the Kaurava host, signaling an aggressive push into the enemy formation.