तथैव कर्ण: संरब्धो युधिष्ठिरमताडयत् । शरैस्ती&णै: पराविध्य माद्रीपुत्रोी च पाण्डवी
tathaiva karṇaḥ saṃrabdho yudhiṣṭhiram atāḍayat | śarais tīkṣṇaiḥ parāvidhya mādrīputrau ca pāṇḍavau ||
قال سانجيا: وعلى النحو نفسه، إنّ كارنا—وقد استثار الغضبُ كلَّ كيانه—ضرب يودهيشثيرا. فطعنَه بسهامٍ حادّة نافذة، وأسقط كذلك ابني مادري من آل باندافا، دافعًا المعركة إلى الأمام بقوة لا تلين.
संजय उवाच
The verse highlights how anger (saṃrambha) fuels escalation in war: martial skill becomes more destructive when driven by rage rather than disciplined duty. It implicitly points to the ethical weight of kṣatriya action—victory pursued through uncontrolled passion increases suffering and karmic responsibility.
Sañjaya reports that Karṇa, enraged, attacks Yudhiṣṭhira with sharp arrows and also strikes the two sons of Mādrī—Nakula and Sahadeva—wounding multiple Pāṇḍava warriors in quick succession during the Karṇa Parva battle.