Shloka 25
दुःशासनवधः (Duḥśāsana-vadha) — Bhīma’s vow-fulfillment in combat
सायकैर्विविधैस्तीक्ष्णै: कडकपत्रै: शिलाशितै: । भल्लैरनेकैर्विविधै: शक््त्यृष्टिमुसलिरपि,भरतश्रेष्ठ! धर्मात्मा युधिष्ठिर शिलापर तेज किये हुए कंकपत्रयुक्त एवं नाना प्रकारके पैने बाणों, भाँति-भाँतिके बहुसंख्यक भल्लों तथा शक्ति, ऋष्टि एवं मूसलोंद्वारा प्रहार करते हुए जहाँ-जहाँ क्रोधरूपी दोषसे पूर्ण दृष्टि डालते थे, वहीं-वहीं आपके सैनिक छित्न-भिन्न होकर बिखर जाते थे
sāyakair vividhaīs tīkṣṇaiḥ kaḍakapatraiḥ śilāśitaiḥ | bhallair anekair vividhaiḥ śaktyṛṣṭimuṣalair api, bharataśreṣṭha! dharmātmā yudhiṣṭhiraḥ śilāpara-tejaḥ kruddha-doṣa-pūrṇa-dṛṣṭyā yatra yatrāvalokayat, tatra tatra tava sainyāni chinna-bhinnāni vikirṇāni babhūvuḥ ||
قال سانجيا: يا خيرَ آلِ بهاراتا، إنّ يودهيشثيرا ذا النفس الدارمية كان يضرب بأنواعٍ شتّى من السهام الحادّة—منها ما له حوافّ صلبة كحدّ الموسى، ومنها ما صُقِل حتى صار كالحجر حدّةً—ومعها عدد لا يُحصى من سهام «بهلّا» المتنوّعة؛ ويطعن كذلك بالرماح śakti وبالحراب ṛṣṭi وبالهراوات musala. وأينما ألقى نظره—وقد امتلأ بعيب الغضب—هناك كانت جموعك تُقطَّع إربًا وتتبدّد في اضطراب.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral tension central to the Mahābhārata: even a 'dharmātmā' (righteous person) can be overtaken by anger in war, and that inner blemish (krodha-doṣa) amplifies destruction. It implicitly warns that righteous ends do not erase the ethical danger of rage.
Sanjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Yudhiṣṭhira is fiercely attacking with multiple weapon-types—arrows, bhallas, javelins, spears, and clubs—and that wherever he turns his anger-charged gaze, the Kaurava troops are cut down and scattered.