कर्णपर्व — अध्याय ५९
Arjuna Breaks the Encirclement; Bhīma Reinforces
'शत्रुओंको संताप देनेवाले कुन्तीकुमार! वह देखो, तुम्हारे वानरध्वजको देखकर समरमें तुम्हारे साथ द्वैरथ युद्ध चाहता हुआ राधापुत्र कर्ण इधर लौट पड़ा है ।। वधाय चात्मनो<शभ्येति दीप्तास्यं शलभो यथा । कर्णमेकाकिनं दृष्टवा रथानीकेन भारत
śatrūn ko santāpa denevāle kuntīkumāra! vaha dekho, tumhāre vānaradhvajako dekhakara samare meṁ tumhāre sātha dvairatha-yuddha cāhatā huā rādhāputra karṇa idhara lauṭa paṛā hai. vadhāya cātmano 'śabhyeti dīptāsyaṁ śalabho yathā. karṇam ekākinaṁ dṛṣṭvā rathānīkena bhārata.
قال سانجيا: «يا ابن كونتي، يا باعث العذاب للأعداء—انظر! ما إن رأى رايتك التي عليها القرد حتى عاد كارنا ابن رادها إلى هذا الجانب، راغبًا في مبارزةٍ مباشرة بعربةٍ لعربة معك في ساحة القتال. إنه يندفع إلى موته هو نفسه، كالعُثّة التي تطير إلى لهبٍ متّقد. يا بهاراتا، إذ يُرى كارنا قائمًا وحده، (فهو) يواجه كتلةً مصطفّة من العربات.»
संजय उवाच
The verse underscores how overpowering resolve mixed with pride can become self-destructive: Karna, stirred by Arjuna’s emblem and the call of single combat, advances as if drawn to inevitable death—like a moth to flame—highlighting the ethical tension between warrior duty and reckless overconfidence.
Sanjaya reports to the Kuru king that Karna, seeing Arjuna’s monkey-banner, turns back toward him seeking a direct chariot duel. The narration frames Karna’s advance as ominous and perilous, and notes that Karna is seen standing alone against a larger chariot array.