अर्जुनस्य शीघ्रप्रयाणं भीम-शकुनियुद्धं च
Arjuna’s Rapid Advance and the Bhīma–Śakuni Encounter
तैः पतद्धिर्महाराज द्रौणिमुक्तै: समनन््ततः । संछादितौ रथस्थौ तावुभौ कृष्णधनंजयौ,महाराज! अभश्व॒त्थामाके हाथोंसे छूटकर सब ओर गिरनेवाले उन बाणोंसे रथपर बैठे हुए श्रीकृष्ण और अर्जुन दोनों ही ढक गये
taiḥ patadbhiḥ mahārāja drauṇimuktaiḥ samanantataḥ | saṃchāditau rathasthau tāv ubhau kṛṣṇadhanañjayau, mahārāja! |
أيها الملك، إن تلك السهام التي أطلقها دراوني (أشفَتّامان) وكانت تتساقط من كل جانب، قد غطّت تمامًا الاثنين القائمين على العربة: كريشنا ودهانَنْجَيا (أرجونا).
संजय उवाच
Even when guided by dharma and supported by divine wisdom, one must face adversity without panic. The verse highlights steadfastness under overwhelming pressure—an ethical ideal for warriors and, more broadly, for anyone confronting intense trials.
Aśvatthāman (Drauni) releases a dense shower of arrows. They fall from all directions and visually ‘cover’ Kṛṣṇa and Arjuna on their chariot, emphasizing the ferocity of the assault and the climactic tension of the battle.