युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
स तु वेगवता मुक्तो बाणो वज्जाशनिस्वन: । विवेश सहसा कर्ण सब्ये पाश्वे महारथम्,वेगवान् युधिष्ठिरका छोड़ा हुआ वज्र और बिजलीके समान शब्द करनेवाला वह बाण सहसा महारथी कर्णकी बायीं पसलीमें घुस गया
sa tu vegavatā mukto bāṇo vajrāśanisvanaḥ | viveśa sahasā karṇaṃ savye pārśve mahāratham ||
قال سنجيا: أمّا السهم، وقد أُطلق بسرعة هائلة وكان دويّه كدويّ الصاعقة والبرق، فقد اخترق فجأة جنب كارنا الأيسر، ذلك المقاتل العظيم على العربة.
संजय उवाच
The verse highlights the immediacy and impartial force of war: even a foremost hero can be struck without warning. It implicitly reflects the epic’s moral tension—valor and duty operate within a larger, often unforgiving, web of fate and consequence.
Sañjaya describes a swift, thunderous arrow being released and suddenly piercing Karṇa on his left side, marking a decisive moment of injury amid the ongoing chariot-battle.