Shloka 293
कर्णेन सैन्यस्थापनं तथा नानायुद्धसमवायः
Karna Reforms the Host and Multiple Duels Converge
येषां धर्मस्तान् प्रति नास्त्यधर्मो ह्यारट्टानां पजचनदान् धिगस्तु । कृतघ्नता, दूसरोंके धनका अपहरण, मदिरापान, गुरुपत्नीगमन, कटुवचनका प्रयोग, गोवध, रातके समय घरसे बाहर घूमना और दूसरोंके वस्त्रका उपभोग करना-ये सब जिनके धर्म हैं, उन आरट्टों और पंचनदवासियोंके लिये अधर्म नामकी कोई वस्तु है ही नहीं। उन्हें धिक्कार है!
yeṣāṃ dharmas tān prati nāsty adharmo hy āraṭṭānāṃ pañcanadān dhig astu | kṛtaghnatā paradhanāpaharaṇaṃ madirāpānaṃ gurupatnīgamanam kaṭuvacanaprayogaḥ govadhaḥ rātrau gṛhād bahiḥ paribhramaṇaṃ paravastrabhogaś ca—ete sarve yeṣāṃ dharmāḥ, teṣām āraṭṭānāṃ pañcanadāvāsināṃ cādharmo nāma vastu nāsty eva | tebhyo dhig astu ||
قال كارنا: «إن الذين يجعلون “دارماهم” هي الجحود، وسلب أموال الناس، وشرب المسكر، وانتهاك حرمة زوجة المعلّم، واستعمال القول الغليظ، وذبح البقر، والتجوال خارج البيت ليلاً، ولبس ثياب الآخرين أو التمتّع بها—فلا وجود عندهم لشيء يُسمّى “أدهارما” أصلاً، لأنهم اتخذوا الإثم قاعدةً للحياة. العار على أولئك الآراṭṭا وعلى سكان پنجنَدا!»
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse condemns a mindset where repeated wrongdoing is normalized as ‘dharma’; it asserts that when immoral acts become habitual and socially accepted, the very category of ‘adharma’ disappears for such people—hence the moral denunciation.
In Karna’s speech during the war narrative, he denounces certain groups (Āraṭṭas and Pañcanada inhabitants) by listing behaviors he deems gravely unrighteous, using this as rhetorical blame and moral vilification within the conflict context.