कर्ण उवाच इदं तु ते त्वमेकाग्र: शृणु मद्रजनाधिप । संनिधौ धृतराष्ट्रस्य प्रोच्यमानं मया श्रुतम्,कर्ण बोला--मद्रनरेश! तुम एकाग्रचित्त होकर मेरी ये बातें सुनो। राजा धृतराष्ट्रके समीप कही जाती हुई इन सब बातोंको मैंने सुना था
karṇa uvāca idaṃ tu te tvam ekāgraḥ śṛṇu madrarajanādhipa | sannidhau dhṛtarāṣṭrasya procyamānaṃ mayā śrutam ||
قال كارنا: «أما الآن، يا سيد مَدْرَة، فأصغِ إليّ بقلبٍ مجتمع. لقد سمعتُ هذه الكلمات بنفسي وهي تُقال في حضرة دِهْرِتَرَاشترا».
कर्ण उवाच
The verse emphasizes disciplined listening and the ethical weight of testimony: Karna asks for single-pointed attention and grounds his forthcoming statement in what he personally heard in Dhṛtarāṣṭra’s presence, implying responsibility and credibility in counsel during crisis.
Karna addresses the Madra ruler Śalya (his charioteer) and introduces a report or counsel he previously heard at Dhṛtarāṣṭra’s court, preparing to recount it as part of the tense wartime exchange.