Shloka 37
Adhyāya 41 — Kṛṣṇa’s Battlefield Briefing and the Renewal of the Great Engagement
अन्यस्मादपि कस्माच्चिदमित्रादाततायिन: । इति शल्य विजानीहि यथा नाहं बिभेम्यत: ।। तस्मान्न मे भयं पार्थान्नापि चैव जनार्दनात्,सह युद्ध हि मे ताभ्यां साम्पराये भविष्यति । “शल्य! मैं दण्डधारी सूर्यपुत्र यमराजसे, पाशधारी वरुणसे, गदा हाथमें लिये हुए कुबेरसे, वज्रधारी इन्द्रसे अथवा दूसरे किसी आततायी शत्रुसे भी कभी नहीं डरता। इस बातको तुम अच्छी तरह समझ लो। इसीलिये मुझे अर्जुन और श्रीकृष्णसे भी कोई भय नहीं है। उन दोनोंके साथ रणक्षेत्रमें मेरा युद्ध अवश्य होगा
sañjaya uvāca |
anyasmād api kasmāc cid amitrād ātatāyinaḥ |
iti śalya vijānīhi yathā nāhaṁ bibhemy ataḥ ||
tasmān na me bhayaṁ pārthān nāpi caiva janārdanāt |
saha yuddha hi me tābhyāṁ sāmparāye bhaviṣyati ||
قال سانجيا: «يا شاليا، افهم هذا حقّ الفهم: لا أخاف عدواً كائناً من كان، حتى من يهاجم غدراً وخلسة. لذلك لا أخاف بارثا (أرجونا) ولا جاناردانا (كريشنا). ففي الحسم الأخير للقتال، لا بدّ أن تقع معركتي مع هذين الاثنين.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds a warrior’s cultivated fearlessness and resolve, framed against the ethical category of the ātatāyin (unlawful aggressor). It highlights how confidence and destiny-driven commitment to combat can override fear—even toward the most formidable opponents—while implicitly invoking dharmic discourse about legitimate and illegitimate violence.
Sañjaya reports a declaration made to Śalya: the speaker asserts he fears no enemy, not even a treacherous aggressor, and therefore does not fear Arjuna or Kṛṣṇa. He insists that a decisive confrontation with those two is inevitable in the coming battle.