कर्णेन युधिष्ठिरानीकविदारणम् / Karṇa’s Breach of Yudhiṣṭhira’s Battle-Line
तथैव वेदाश्षतुरो हयाग्रया धरा सशैला च रथो महात्मन: । नक्षत्रवंशानुगतो वरूथी हरो योद्धा सारथिनाभिलक्ष्य:
tathaiva vedāś caturō hayāgryā dharā saśailā ca ratho mahātmanaḥ | nakṣatravaṃśānugato varūthī haro yoddhā sārathinābhilakṣyaḥ ||
قال دوريوذانا: «وكذلك فإن الفيدات الأربع هي خيولُ ذلك العظيم النفس، والأرضُ بما فيها من جبال هي عربته البهيّة. يحمل رايةً مؤلَّفة من حشد الكوكبات، ومزيَّنًا بدرعٍ واقٍ، يجلس الربّ هارا (شِڤا) على تلك العربة كمقاتلٍ عليها—غير أنّه لا يُرى لها سائق.»
दुर्योधन उवाच
The verse uses cosmic metaphor to portray divine, self-sufficient power: Śiva is imagined as a supreme warrior whose chariot is the very earth, whose horses are the Vedas, and whose banner is the starry host—suggesting that ultimate authority transcends ordinary human supports (even a visible charioteer).
In Karṇa Parva, Duryodhana is describing an awe-inspiring, symbolic vision of Lord Śiva as a chariot-warrior. He highlights the grandeur of the divine war-vehicle and notes the striking detail that no charioteer can be seen, emphasizing Śiva’s extraordinary nature.