Shloka 41
अध्याय २९: कर्णस्य शल्यं प्रति शापस्मरणं च युद्धनिश्चयः | Chapter 29: Karṇa recalls curses to Śalya and declares resolve for battle
वादित्रशब्दैर्विविधै: सिंहनादै: सगर्जिति: । परानुपहसन्तश्न स्तुवन्तश्नाच्युतार्जुनी,राजन! दिनके अन्तमें कौरवोंके हट जानेपर पाण्डव भी विजय पाकर प्रसन्नचित्त हो भाँति-भाँतिके बाजोंकी आवाज, सिंहनाद और गर्जनाके द्वारा शत्रुओंका उपहास और श्रीकृष्ण तथा अर्जुनकी स्तुति करते हुए अपने शिविरको लौट गये
vāditraśabdair vividhaiḥ siṃhanādaiḥ sagarjitaiḥ | parān upahasantaś ca stuvantaś cācyutārjunau rājann |
قال سنجيا: أيها الملك، حين دنا اليوم من نهايته وانسحب الكورافا، عاد الباندافا أيضًا—وقد نالوا الغلبة—إلى معسكرهم وقلوبهم مرفوعة. وبأصوات الآلات المتنوعة، وبزئيرٍ كزئير الأسد، وبهتافاتٍ مدوّية كالرعد، سخروا من تراجع العدو وأثنوا على كريشنا (أچيوتا) وأرجونا، مؤكدين أن النصر لا يقوم بالقوة وحدها، بل بالقيادة الثابتة ووحدة الصف المخلصة.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective morale and devotion to righteous leadership shape the ethical tone of victory: the Pāṇḍavas celebrate not merely by boasting of force, but by acknowledging Kṛṣṇa and Arjuna as guiding centers of resolve, implying that success in conflict is stabilized by unity, discipline, and reverence for worthy leadership.
At day’s end, the Kauravas withdraw from the battlefield. The Pāṇḍavas, having gained the upper hand, return to their camp in high spirits, sounding instruments and shouting triumphant cries, mocking the enemy and praising Kṛṣṇa (Acyuta) and Arjuna.