Shloka 13
Karṇa-parva Adhyāya 20 — Yudhiṣṭhira–Duryodhana Encounter and Escalation of Arms
बाणज्यातलशब्देन द्यां दिश: प्रदिशो वियत् । पृथिवीं नेमिघोषेण नादयन्तो<5भ्ययु: परान्,रथी वीर अपने बाणसहित धनुषकी प्रत्यंचाकी टंकारध्वनि एवं रथके पहियोंकी घर्घराहटसे आकाश, अन्तरिक्ष, दिशा, विदिशा तथा भूतलको शब्दायमान करते हुए शत्रुओंपर चढ़ आये
bāṇajyātalaśabdena dyāṃ diśaḥ pradiśo viyat | pṛthivīṃ nemighoṣeṇa nādayanto 'bhyayuḥ parān ||
قال سانجيا: بطنين أوتار أقواسهم الحادّ وبقعقعة عجلات مركباتهم، جعل المحاربون السماءَ والجهاتِ والجهاتِ الوسيطةَ والفضاءَ والأرضَ نفسها تَدوّي؛ ثم اندفعوا على العدوّ وهم يثيرون جلبةً كالرعد. وتُبرز الآية زخمَ القتال الطاغي—حيث تضغط البراعةُ الحربيةُ والقوةُ الجماعية على الخصم، فتختبر العزمَ والواجب وسط فوضى الحرب.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective martial action creates an overwhelming force that tests courage and duty; in the Mahābhārata’s ethical frame, such battlefield momentum intensifies the kṣatriya’s obligation to stand firm, even amid fear and confusion.
Sañjaya describes warriors advancing on their foes; the twang of bowstrings and the rumble of chariot wheels are so loud that they seem to make sky, directions, and earth reverberate, signaling a fierce charge into battle.