कर्णपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः | Karṇa Parva, Chapter 15: Pāṇḍya’s Advance and Aśvatthāmā’s Counterstroke
जैसे वज्रधारी इन्द्रने पर्वतोंको विदीर्ण किया था, उसी प्रकार अर्जुनने महान् वेगशाली वज़तुल्य नाराचोंद्वारा अश्वत्थामारूपी महान् शैलको पुन: वेधना आरम्भ किया ।।
yathā vajradhara indraḥ parvatān vidārya, tathā arjuno mahāvegair vajratulyair nārācaiḥ aśvatthāmānam iva mahāśailaṃ punaḥ vedhanaṃ ārabdhavān. tam ācāryasutaḥ kruddhaḥ sāśvayantāram āśugaiḥ yuyutsur āgamat yoddhuṃ; pārthas tān acchinac charān.
قال سَنجايا: كما أنّ إندرا حامل الفَجْرَة شقّ الجبال من قبل، كذلك شرع أرجونا من جديد يطعن أَشْوَتْثَامَا، القائم كصخرة شاهقة، بسهامٍ حديدية سريعة شبيهة بالصاعقة. فاندفع ابنُ درونا مغتاظًا، راغبًا في القتال، ممطرًا أرجونا وسائقه كِرِشْنَا بسهامٍ خاطفة؛ غير أنّ بارثا قطع كلَّ سهمٍ منها وأسقطه.
संजय उवाच
The verse contrasts rage-driven aggression with disciplined mastery: Aśvatthāmā attacks in anger, while Arjuna responds with controlled precision, cutting down every incoming shaft. Ethically, it highlights how skill and steadiness can restrain the destructive momentum of wrath in the midst of dharma-yuddha.
Sañjaya describes Arjuna piercing Aśvatthāmā with powerful iron arrows, likening Arjuna’s force to Indra splitting mountains. Aśvatthāmā, enraged, advances to fight Arjuna and Kṛṣṇa, firing swift arrows, but Arjuna severs all of them mid-flight.