कर्णपर्व — चतुर्दशोऽध्यायः
Arjuna’s Suppression of the Saṃśaptakas; Kṛṣṇa’s Strategic Admonition; Battlefield Inventory
तथैव पाण्डवो युद्धे द्रौर्णि शरशतै: शितै: । नाकम्पयत संहृष्टो वार्योच इव पर्वतम्,इसी प्रकार हर्ष और उत्साहमें भरे हुए पाण्डुपुत्र भीमसेन भी युद्धमें सैकड़ों तीखे बाणोंका प्रहार करके द्रोणपुत्र अश्वत्थामाको विचलित न कर सके। ठीक उसी तरह, जैसे जलका महान् प्रवाह किसी पर्वतको हिला-डुला नहीं सकता
tathaiva pāṇḍavo yuddhe drauṇiṁ śaraśataiḥ śitaiḥ | nākampayata saṁhṛṣṭo vāryogha iva parvatam ||
قال سنجيا: «وكذلك في القتال، لم يستطع الباندَفيُّ—بهيمسينا—وهو طافحٌ بالابتهاج والحماسة، أن يزعزع أشوَتّھاما ابنَ درونا، على الرغم من أنه أصابه بمئات السهام الحادّة؛ كما أن اندفاع الماء العظيم لا يجعل الجبل يرتجف.»
संजय उवाच
Steadfastness can render even intense effort ineffective in the moment; in the ethics of battle, courage must be joined with strategy and endurance, since a resolute warrior may remain unmoved like a mountain despite heavy assault.
Sañjaya reports that the Pāṇḍava (understood here as Bhīma) showers Aśvatthāman with hundreds of sharp arrows, yet Aśvatthāman does not waver, compared to a mountain that cannot be shaken by a powerful surge of water.