दण्डधारवधः | The Slaying of Daṇḍadhāra
प्रतिविन्ध्यस्ततो राजंस्तोमरं हेम भूषितम् । प्रेषयामास संक्रुद्धश्चित्रस्य वधकाड्क्षया,राजन! तब अत्यन्त क्रोधमें भरे हुए प्रतिविन्ध्यने चित्रके वधकी इच्छासे उसके ऊपर एक सुवर्णभूषित तोमरका प्रहार किया
prativindhyas tato rājan stomaraṃ hema-bhūṣitam | preṣayāmāsa saṃkruddhaś citrasya vadha-kāṅkṣayā ||
قال سنجيا: ثم إن براتيفيندْهيا، أيها الملك، وقد اشتعل غضبًا عارمًا وتاقت نفسه إلى قتل تشيترا، قذف نحوه رمحًا مُزَيَّنًا بالذهب. وتُظهر هذه اللحظة كيف أن لهيب القتال يجعل السخطَ والرغبةَ في القتل يدفعان المحاربين إلى فعلٍ حاسمٍ عنيف، فيشتدّ دوّارُ الثأر حتى يطمس رويّة الحكم.
संजय उवाच
The verse highlights how anger (krodha) and the fixation on killing can dominate a warrior’s mind in battle, pushing action toward escalation and retaliation—an ethical warning about passions overpowering discernment even within kṣatriya warfare.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Prativindhya, furious and intent on Citra’s death, throws a gold-ornamented spear (tomara) at Citra during the fighting.