Droṇa-parva Adhyāya 94: Sātyaki–Sudarśana Yuddha (सात्यकि–सुदर्शन युद्ध)
शरैरनेकसाहसै: पीडयामास भारत | भारत! यह देख शत्रुदमन अर्जुनने मुसकराते हुए ही श्रुतायुधको कई हजार बाण मारकर पीड़ित कर दिया ।। अश्वांश्वास्यावधीत् तूर्ण सारथथिं च महारथ:
sañjaya uvāca | śarair aneka-sāhasaiḥ pīḍayāmāsa bhārata | bhārata! yaḥ dṛṣṭvā śatrudamana arjunaḥ muskarāte eva śrutāyudhaṃ kai sahasra-bāṇaiḥ mārayan pīḍitaṃ cakāra || aśvān aśvāsya avadhīt tūrṇaṃ sārathiṃ ca mahārathaḥ ||
قال سانجيا: يا بهاراتا، لقد أضناه بآلافٍ كثيرةٍ من السهام وأوقع به أذىً شديدًا. فلما رأى ذلك أرجونا—قاهر الأعداء—ظلّ مبتسمًا، وأصاب شروتايودها بعدة آلافٍ من النبال فعذّبه. ثم إن ذلك المحارب العظيم على العربة قتل سريعًا خيوله وسائق عربته أيضًا.
संजय उवाच
The verse highlights the warrior ideal of steadiness under pressure: Arjuna remains composed—even smiling—while executing decisive action. Ethically, it reflects kṣatriya-dharma in battle: responding to aggression with skill and resolve, without being overwhelmed by fear or anger.
Sanjaya reports that Arjuna showers Śrutāyudha with thousands of arrows, severely afflicting him. Arjuna then quickly disables the opponent’s mobility by killing the horses and the charioteer, a common battlefield tactic to neutralize a chariot-warrior.