Shloka 32
Droṇa-parva Adhyāya 94: Sātyaki–Sudarśana Yuddha (सात्यकि–सुदर्शन युद्ध)
कृत्वा विधनुषौ वीरौ शरवर्षैरवाकिरत् । तावन्ये धनुषी सज्ये कृत्वा भोजं विजघ्नतु:,साथ ही उन्होंने कृतवर्मेके ध्वज और धनुषको भी काट डाला। यह देख कृतवर्मा क्रोधसे मूर्च्छिंत हो उठा और उसने दूसरा धनुष हाथमें लेकर उन दोनों वीरोंके धनुष काट दिये। तत्पश्चात् वह उनपर बाणोंकी वर्षा करने लगा। इसी तरह वे दोनों पांचाल वीर भी दूसरे धनुषोंपर डोरी चढ़ाकर भोजवंशी कृतवर्माको चोट पहुँचाने लगे
kṛtvā vidhanuṣau vīrau śaravarṣair avākirat | tāv anye dhanuṣī sajye kṛtvā bhojaṁ vijaghnatuḥ ||
قال سنجيا: بعدما جعل هذين البطلين بلا قوس، أمطرهما بوابلٍ من السهام. ثم إنهما شدّا أوتار قسيٍّ أخرى، وضربا بوجا—كريتافَرما—ردًّا عليه. وفي ذلك تصويرٌ لتبادل العنف الذي لا يهدأ في ساحة القتال: إذا قُطعت الأسلحة أُعيد التسلّح في الحال، ويزيد الغضبُ التصعيدَ بدل أن يورث كفًّا وضبطًا.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how, in war, anger and retaliation quickly replace restraint: even when disarmed, warriors immediately rearm and continue the cycle of violence, illustrating the tragic momentum of battle rather than a moral resolution.
Sañjaya describes a rapid exchange: one fighter renders two heroes bowless and rains arrows on them; the two then take up other bows, string them, and strike back at Bhoja—identified in context as Kṛtavarmā.