Shloka 66
ध्वजवर्णनम् | Dhvaja-varṇanam
Description of War Standards
दारुकानुगत: श्रीमान् विवेश शिबिरं स्वकम् | “कुन्तीकुमार! तुम्हारा कल्याण हो। अब शयन करो। मैं तुम्हारे कल्याण-साधनके लिये ही जा रहा हूँ" ऐसा कहकर वहाँ अस्त्र-शस्त्र लिये हुए मनुष्योंको द्वारपाल एवं रक्षक नियुक्त करके भगवान् श्रीकृष्ण दारुकके साथ अपने शिविरमें चले गये
dārukānugataḥ śrīmān viveśa śibiraṃ svakam | “kuntīkumāra! tubhyam kalyāṇaṃ bhavatu | idānīṃ śayaṃ kuru | ahaṃ tava kalyāṇa-sādhanāyaiva gacchāmi” iti uktvā tatra astrāṇi-śastrāṇi gṛhītvā sthitān manuṣyān dvārapālān rakṣakāṃś ca niyujya bhagavān śrīkṛṣṇo dārukena saha svaśibiraṃ jagāma ||
قال سنجيا: دخل الربُّ الجليلُ مع داروكا إلى معسكره. وخاطب ابنَ كونتي قائلاً: «ليكن لك الخير. الآن نمْ واسترح؛ إنما أذهب لأؤمّن ما فيه منفعتك.» ثم بعد أن قال ذلك، أقام رجالاً مسلّحين حُرّاسًا على الأبواب وحماةً، وبعدها مضى بهاجافان شري كريشنا مع داروكا إلى معسكره هو.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid war, dharma expresses itself as responsible care: ensuring an ally’s safety, encouraging needed rest, and arranging vigilant protection. Leadership is shown through foresight and guardianship rather than mere force.
Kṛṣṇa, accompanied by his charioteer Dāruka, returns to his camp after speaking to Kuntī’s son (Arjuna). He blesses him, urges him to sleep, and appoints armed gatekeepers and guards—then departs to his own quarters.