द्रोणपर्व अध्याय ६७ — अर्जुनस्य प्रवेशः, श्रुतायुध-वधः, सुदक्षिण-वधः
Arjuna’s advance; deaths of Śrutāyudha and Sudakṣiṇa
इस प्रकार श्रीमहाभारत द्रोणपर्वके अन्तर्गत अभिमन्युवधपर्वमें षोडशराजकीयोपाख्यानविषयक छाछठवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ ६६ ॥। ऑपन- मा बछ। अफ->-जआकऋ्ाज - एक विद्वान व्याख्याकारने ऐसे स्थलोंमें योजनका अर्थ 'बित्ता' माना है। इसके अनुसार वह वेदी १८ हाथ लंबी १५ हाथ चौड़ी और १२ हाथ ऊँची थी। सप्तषष्टितमो< ध्याय: राजा रन्तिदेवकी महत्ता नारद उवाच सांकृतिं रन्तिदेवं च मृतं सृज्जय शुश्रुम । यस्य द्विशतसाहस्रा आसन् सूदा महात्मन:,नारदजी कहते हैं--सूंजय! सुना है कि संकृतिके पुत्र रन्तिदेव भी जीवित नहीं रह सके। उन महामना नरेशके यहाँ दो लाख रसोइये थे, जो घरपर आये हुए ब्राह्मण अतिथियोंको अमृतके समान मधुर कच्चा-पक्का उत्तम अन्न दिन-रात परोसते रहते थे
nārada uvāca | sāṅkṛtiṁ rantidevaṁ ca mṛtaṁ sṛñjaya śuśruma | yasya dviśatasāhasrā āsan sūdā mahātmanaḥ ||
قال نارادا: «يا سِرِنْجَيا، لقد سمعنا أنّ رَنْتِدِيفا ابنَ سَانْكْرِتي قد مضى هو أيضًا. كان ذلك الملك العظيم النفس يملك مئتي ألف طاهٍ، يقدّمون ليلًا ونهارًا للبراهمة الضيوف ولسائر الأَتِثيّين الوافدين إلى داره طعامًا فائقًا، نيئًا ومطبوخًا، حلوًا كالأمريتة.»
नारद उवाच
Even the most celebrated and virtuous kings are subject to death; therefore one should invest life in dharma—especially generosity and hospitality—rather than pride in power or wealth.
Narada begins an account of King Rantideva’s greatness, emphasizing his extraordinary arrangements for feeding guests (especially Brahmins), while also noting that he too ultimately died—setting a moral frame of impermanence around exemplary conduct.