Shloka 9
Adhyāya 64 — Omens, Conch Signals, and Arjuna’s Assault on the Elephant Division
घृतं मधु पयस्तोयं दधीनि रसवन्ति च । फल मूलं च सुस्वादु द्विजास्तत्रोपभुज्जते,लड्डू, पूरी, पुए, स्वादिष्ट कचौड़ी, करम्भ, मोटे मुनक्के, तैयार अन्न, मैरेयक, अपूप, रागखाण्डव, पानक, शुद्ध एवं सुन्दर ढंगसे बने हुए मधुर और सुगन्धित भोज्य पदार्थ, घी, मधु, दूध, जल, दही, सरस वस्तुएँ तथा सुस्वादु फल, मूल वहाँ ब्राह्मणगलोग भोजन करते थे
ghṛtaṁ madhu payas toyaṁ dadhīni rasavanti ca | phala-mūlaṁ ca susvādu dvijāstatropabhuñjate ||
قال نارادا: «هناك كان البراهمة يتناولون طعامًا غنيًّا نافعًا—السمنَ والعسل، واللبنَ والماء، واللبنَ الرائب وسائر الأطعمة ذات النكهة؛ ومعها فواكهُ حلوة وجذورٌ تؤكل.»
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic hospitality and the honoring of the twice-born through proper, wholesome offerings. It implies that social and ritual duties—especially feeding Brahmins with pure, auspicious foods—are integral to maintaining moral order even amid larger, turbulent events.
Nārada is describing a scene where Brahmins are being fed a variety of nourishing and tasteful items—ghee, honey, milk, water, curds, delicacies, fruits, and roots—indicating a well-arranged setting of hospitality and ritual observance.