Shloka 10
Droṇa-parva Adhyāya 47 — Abhimanyu’s rapid exchanges, counsel to disable his chariot-system
अर्जुनकुमार अभिमन्युने द्रोणको पचास, बृहद्धलको बीस, कृतवर्माको अस्सी, कृपाचार्यको साठ और अअभश्वत्थामाको कानतक खींचकर छोड़े हुए स्वर्णमय पंखयुक्त, महावेगशाली दस बाणोंद्वारा घायल कर दिया ।। स कर्ण कर्णिना कर्णे पीतेन च शितेन च । फाल्गुनिर्दविषतां मध्ये विव्याध परमेषुणा,अर्जुनकुमारने शत्रुओंके मध्यमें खड़े हुए कर्णके कानमें पानीदार पैने और उत्तम बाणद्वारा गहरी चोट पहुँचायी
sañjaya uvāca | sa karṇaḥ karṇinā karṇe pītena ca śitena ca | phālgunir dviṣatāṃ madhye vivyādha parameṣuṇā ||
قال سنجيا: إن أبهيمانيو، ابن أرجونا، شدَّ قوسه وأطلق عشرة سهامٍ ذهبيةٍ مجنَّحةٍ شديدة الاندفاع، فأصاب درونا بخمسين، وبريهدّهالا بعشرين، وكريتَفارما بثمانين، وكريباآتشاريّا بستين فأُثخنوا جراحًا. ثم إن كارنا، وهو قائمٌ في قلب صفوف العدو، أصابته سهـمُ فالغوني الأعلى—لامعًا حادًّا كالموسى—فنفذ في أذنه وأحدث جرحًا غائرًا.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya-world ethic where excellence in skill and unwavering resolve operate within the harsh framework of war-dharma: disciplined action has real consequences, and prowess becomes both a virtue and a source of suffering in battle.
Sañjaya reports that Karṇa, positioned among the enemy ranks, is struck by Phālguni’s exceptionally fine, sharp, gleaming arrow, which pierces his ear—an image emphasizing precision and intensity in the ongoing combat.