अभिमन्योर् दारुणः संमर्दः
Abhimanyu’s fierce melee amid chariot formations
तमूहुवाजिनो वश्या: सैन्धवा: साधुवाहिन: । विकुर्वाणा बृहन्तो5श्वा: श्वसनोपमरंहस:,सारथिके वशमें रहकर अच्छी तरह सवारीका काम देनेवाले, वायुके समान वेगशाली तथा नाना प्रकारकी चाल दिखाते हुए चलनेवाले सिंधुदेशीय विशाल अश्व जयद्रथको वहन करते थे
sañjaya uvāca | tam ūhuḥ ājino vaśyāḥ saindhavāḥ sādhuvāhinaḥ | vikurvāṇā bṛhanto 'śvāḥ śvasanopamarāṃhasaḥ |
قال سانجيا: «إن خيول السِّندهو العظيمة—المروَّضة حسنًا، المطيعة للِّجام، البارعة في تنفيذ أمر السائس—كانت تحملُه. تُظهر ضروبًا من العَدْو وتمضي بسرعةٍ كالرِّيح، فتدفع جايادراثا إلى قلب المعمعة، مُبيِّنةً كيف تصبح القوّة المنضبطة، إذا قُرنت بعزم المحارب، أداةً حاسمة.»
संजय उवाच
The verse highlights disciplined strength: power (speed and size) becomes effective and ethically consequential only when governed—here, the horses are vaśyāḥ (obedient), showing that control and training are essential to purposeful action in war.
Sañjaya describes Jayadratha being borne swiftly by large, Sindhu-bred horses that obey the charioteer and display varied gaits, emphasizing their exceptional speed and readiness amid the battle setting of Droṇa Parva.