Shloka 32
Droṇa-parva Adhyāya 37: Sañjaya’s Account of Abhimanyu’s Precision Disruption of a Chariot Contingent
स शराचितसर्वाड्ि: क्रुद्ध: शक्रात्मजात्मज: । विचरन् ददृशे सैन्ये पाशहस्त इवान्तक:,उस समय इन्द्रकुमार अर्जुनके पुत्र अभिमन्युके सम्पूर्ण अंगोंमें बाण-ही-बाण व्याप्त हो रहे थे, वह क्रोधमें भरे हुए पाशधारी यमराजके समान शत्रुसेनामें विचरता दिखायी देता था
sa śarācita-sarvāṅgaḥ kruddhaḥ śakrātmajātmajaḥ | vicaran dadṛśe sainye pāśahasta ivāntakaḥ ||
قال سانجيا: إنَّ أبهيمانيو، حفيد ابن إندرا (أرجونا)، وقد غطّت السهام جسده حتى بدا كالقنفذ، واشتعل غضبًا، شوهد وهو يجوس خلال صفوف العدو كأنّه «أنتَكا»—الموت بعينه—حاملًا الحبل. تُبرز الآية عزيمة المحارب المتقدة وسط الألم، وتلمّح في الوقت نفسه إلى الثقل الأخلاقي القاتم للمذبحة في حربٍ يُمتحَن فيها الدَّرما.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness under extreme pain and the terrifying momentum of righteous (or duty-bound) combat, while implicitly reminding that war—even when fought as kṣatriya-dharma—carries the shadow of Death and ethical gravity.
Sañjaya describes Abhimanyu in the thick of battle: though his body is pierced and covered with arrows, he continues to move through the opposing forces with wrathful intensity, appearing like Yama (Death) with a noose, striking fear and destruction.