Shloka 11
Bhagadatta’s Astra and the Fall of the Prāgjyotiṣa King (भगदत्त-वधः / वैष्णवास्त्र-प्रसङ्गः)
त॑ वासवमिवायान्तं भूरिवर्ष शरौघधिणम् | राजंस्तावकसैन्यानां नोग्रं कश्चिदवारयत्,राजन! इसके बाद वे इन्द्रके समान बाण-समूहोंकी भारी वर्षा करते हुए जब आपकी सेनापर आक्रमण करने लगे, उस समय आपके सैनिकोंमेंसे कोई भी उन उमग्ररूपधारी अर्जुनको रोक न सका
taṁ vāsavam ivāyāntaṁ bhūrivarṣa-śaraugha-dhiṇam | rājan tāvaka-sainyānāṁ na ugraṁ kaścid avārayat ||
قال سانجيا: «أيها الملك، لما تقدّم كفاسافا (إندرا)، مُنهِلاً وابلًا كثيفًا من سِهامٍ متتابعة، وشنّ هجومه على جيشك، لم يستطع أحدٌ من جنودك أن يَكُفَّ ذلك الأرجونا الشديد البأس.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the overwhelming force of a divinely-comparable warrior in righteous battle: when skill, resolve, and momentum converge, ordinary resistance collapses—highlighting the limits of mere numbers against concentrated prowess and purpose.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna advances upon the Kaurava forces like Indra, showering dense volleys of arrows; the Kaurava soldiers are unable to restrain or halt him.