द्रोणपर्व — अध्याय २७: सुशर्माह्वानम्, अर्जुनस्य प्रतिनिवर्तनम्, भगदत्तेन गजप्रहारः
जज्वालालंकृता सेना पत्रिभि: प्राणिभोजनै: । नानारूपैस्तदामित्रान् क्रुद्धे निध्नति फाल्गुने,जब क्रोधमें भरे हुए अर्जुन नाना प्रकारके प्राणनाशक बाणोंद्वारा शत्रुओंका नाश करने लगे, उस समय आशभूषणोंसे विभूषित हुई संशप्तकोंकी सारी सेना जलने लगी
sañjaya uvāca | jajvāla-alaṅkṛtā senā patribhiḥ prāṇi-bhojanaiḥ | nānā-rūpais tadāmitrān kruddho nighnati phālgune ||
قال سنجيا: عندئذٍ بدا جيش السَّمسَبتكة، المتزيّن ببريقٍ متّقد، كأنه يحترق، حين أخذ أرجونا (فالغونا)، وقد اشتعل غضبًا، يصرع الأعداء بأنواعٍ كثيرة من السهام المريَّشة الآكلة للأرواح.
संजय उवाच
The verse frames wrath in battle as a consuming force: even an army ‘adorned’ with splendour becomes as if it is burning when violence intensifies. It hints at the ethical tension in kṣatriya warfare—duty-driven combat can still be morally perilous when fueled by uncontrolled anger.
Sañjaya describes Arjuna, enraged, cutting down enemies with many kinds of deadly, feathered arrows. The Saṁsaptaka forces, facing this onslaught, are portrayed as blazing or burning—an image for the devastation spreading through their ranks.