Shloka 20
द्रोणपर्व — अध्याय २७: सुशर्माह्वानम्, अर्जुनस्य प्रतिनिवर्तनम्, भगदत्तेन गजप्रहारः
तदा मोहमनुप्राप्त: सिष्विदे हि जनार्दन: । ततस्तान् प्रायशः पार्थों ब्रह्मास्त्रेण निजध्निवान्,उस अवस्थामें भगवान् जनार्दन पसीने-पसीने हो गये। उनपर मोह-सा छा गया। यह देख अर्जुनने ब्रह्मास्त्रसे उन सबको अधिकांशमें नष्ट कर दिया
tadā moham anuprāptaḥ siṣvide hi janārdanaḥ | tatas tān prāyaśaḥ pārtho brahmāstreṇa nijaghnivān ||
عندئذٍ غشي جناردانا (كريشنا) لونٌ من الذهول، وتفصّد عرقًا. فلما رأى بارثا (أرجونا) ذلك، صرع أكثر أولئك المحاربين بسلاح البراهماسترا.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral pressure and psychological intensity of righteous war: even with Kṛṣṇa present, the battlefield can generate bewilderment, and the use of a supreme weapon like the Brahmāstra signals how quickly conflict can escalate beyond ordinary limits—demanding restraint and discernment.
Sañjaya reports that Kṛṣṇa (Janārdana) becomes momentarily overwhelmed and perspiring; in response, Arjuna (Pārtha) employs the Brahmāstra and destroys most of the opposing fighters before him.