Shloka 2
द्रोणपर्व — अध्याय २७: सुशर्माह्वानम्, अर्जुनस्य प्रतिनिवर्तनम्, भगदत्तेन गजप्रहारः
रजो दृष्टवा समद्धभूतं श्रुव्वा च गजनि:स्वनम् । भगदत्ते विकुर्वाणे कौन्तेय: कृष्णमब्रवीत्,भगदत्तके विचित्र रूपसे युद्ध करते समय वहाँ धूल उड़ती देखकर और हाथीके चिग्घाड़नेका शब्द सुनकर कुन्तीनन्दन अर्जुनने श्रीकृष्णसे कहा--
rajo dṛṣṭvā samṛddha-bhūtaṃ śrutvā ca gaja-niḥsvanam | bhagadatte vikurvāṇe kaunteyaḥ kṛṣṇam abravīt ||
قال سنجيا: لما رأى الغبار يرتفع كثيفًا وسمع صهيلَ أبواقِ الفيلة إذ كان بهاگاداتا يقاتل في استعراضٍ عاصفٍ من الشدة، خاطب أرجونا ابنُ كونتي كريشنا. ويُبرز هذا المشهد كيف أن دويَّ الحرب ومهابتها قد يزعزعان حتى الثابت، وكيف يلتمس المحاربُ مشورةً جليةً وفعلاً قويمًا وسط قوةٍ طاغية.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical need for clarity and right counsel in the chaos of war: when sensory overwhelm (dust, elephant-roars, spectacle) arises, the dharmic warrior turns to wise guidance rather than impulsive reaction.
Sañjaya describes the battlefield as Bhagadatta advances with elephants, raising heavy dust and loud trumpeting; witnessing this, Arjuna addresses Kṛṣṇa, preparing to respond to the immediate threat.