Shloka 24
द्रोणवध-प्रश्नः
Droṇa’s Fall: Dhṛtarāṣṭra’s Inquiry
पलालधूमसंकाशा: सैन्धवा: शीघ्रमावहन् । केकयदेशके सुकुमार राजकुमार बृहत्क्षत्रकों पुआलके धूएँके समान उज्ज्वल-नील वर्णवाले सिन्धुदेशीय* अच्छी जातिके घोड़ोंने शीघ्रतापूर्वक रणभूमिमें पहुँचाया ।। मल्लिकाक्षा: पद्मवर्णा बाह्लिजाता: स्वलंकृता:
palāladhūma-saṅkāśāḥ saindhavāḥ śīghram āvahan | mallikākṣāḥ padma-varṇā bāhlijātaḥ svalāṅkṛtāḥ ||
قال سنجيا: إن خيولَ سِندهو-ديشا كانت تلمع بلمعانٍ أزرقَ كدخانِ القشّ المحترق، فحملت (راكبها/عربتها) سريعًا إلى ساحة القتال. كانت بلونِ اللوتس، براقةَ العيون، من سلالةِ باهليكا، مزدانةً بزينةٍ وافرة—علاماتُ السلطانِ الملكي تُقذف إلى استعجالِ الحرب.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how royal splendour and worldly resources—fine, adorned war-horses from famed regions—are mobilized in war; it implicitly contrasts external magnificence with the grim ethical reality of battle, where such power serves destruction rather than dharmic peace.
Sañjaya describes swift horses from Sindhu-deśa, with a smoky bluish sheen and lotus-like colouring, of Bāhlika breed and richly adorned, rapidly carrying their charge onto the battlefield, emphasizing speed, prestige, and the momentum of the ongoing combat.