Shloka 99
व्यास उवाच पद्मयोनिवच: श्रुत्वा ततः प्रीतो महेश्वर: । प्रसादाभिमुखो भूत्वा अट्टहासमथाकरोत्,व्यासजी कहते हैं--पार्थ! ब्रह्माजीकी बात सुनकर भगवान् महेश्वर प्रसन्न हो गये और कृपाके लिये उद्यत हो ठठाकर हँस पड़े
vyāsa uvāca | padmayoni-vacaḥ śrutvā tataḥ prīto maheśvaraḥ | prasādābhimukho bhūtvā aṭṭahāsam athākarot |
قال ڤياسا: «يا بارثا! لمّا سمع ماهيشڤارا كلامَ بَدْمَيوْني (براهما) سُرَّ وارتضى. ثم توجّه بقلبه إلى منح النعمة، فانفجر بضحكةٍ عاليةٍ رنّانة—علامةٍ مباركةٍ على أن الجواب الإلهي على وشك أن يتجلّى.»
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how sincere, authoritative speech (here, Brahmā’s words) can elicit divine favor: Śiva’s pleasure and his turning toward ‘prasāda’ signal that grace is not random but responds to rightful intention and cosmic propriety.
Vyāsa narrates that after hearing Brahmā (Padmayoni), Śiva becomes pleased and, poised to grant a boon or favor, gives a loud laugh—often a dramatic marker that a decisive divine intervention or revelation is imminent.