Shloka 92
तस्मात् परतरं नान्यत् किंचिदस्ति महेश्वरात् । यो दृष्टो हमुमया सार्ध युष्माभिरमितद्युति:,तत्पश्चात् भगवान् ब्रह्माने उन देवश्रेष्ठ इन्द्र आदिसे कहा--'देवताओ! वे चराचर जगतके स्वामी साक्षात् भगवान् शंकर थे। उन महेश्वरसे बढ़कर दूसरी कोई सत्ता नहीं है। तुमलोगोंने पार्ववीजीके साथ जिस अमिततेजस्वी बालकका दर्शन किया है, उसके रूपमें भगवान् शंकर ही थे। उन्होंने पार्वतीजीकी प्रसन्नताके लिये बालरूप धारण कर लिया था; अतः तुमलोग मेरे साथ उन्हींकी शरणमें चलो'
tasmāt parataraṃ nānyat kiṃcid asti maheśvarāt | yo dṛṣṭo haṃ umayā sārdhaṃ yuṣmābhir amitadyutiḥ ||
لذلك لا يوجد شيءٌ البتّة أعلى من مهيشڤرا. إن الطفلَ ذا الإشراق الذي لا يُقاس، الذي رأيتموه جميعًا مع أُوما، هو بهاغافان شَنْكَرَا نفسه. ولإدخال السرور على بارفَتي اتخذ هيئةَ طفل؛ فهلمّوا—لنلتمس الملجأ فيه.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse asserts the unsurpassed supremacy of Maheśvara (Śiva) and directs the hearers toward śaraṇāgati—taking refuge in the highest divine reality—especially after recognizing a divine manifestation.
Vyāsa explains that the extraordinarily radiant child seen with Umā/Pārvatī was actually Śaṅkara himself, who assumed a child’s form to please Pārvatī, and he urges the others to seek Śiva’s protection.