Shloka 87
जगाम ससुरस्तूर्ण ब्रह्माणं प्रभुमव्ययम् । तदनन्तर स्तम्भित हुई भुजाके साथ ही देवताओंसहित इन्द्र तुरंत ही वहाँसे अविनाशी भगवान् ब्रह्माजीके पास गये ।। ते तं॑ प्रणम्य शिरसा प्रोचु: प्राउचलयस्तदा,देवताओंने मस्तक झुकाकर ब्रह्माजीको प्रणाम किया और हाथ जोड़कर कहा --'ब्रह्मन! पार्ववीजीकी गोदमें बालरूपधारी एक अद्भुत प्राणी था, जिसे देखकर भी हमलोग पहचान नहीं सके हैं
jagāma sa-surās tūrṇaṁ brahmāṇaṁ prabhum avyayam | tadanantaraṁ te taṁ praṇamya śirasā prūcuḥ prāñjalayas tadā | “brahman! pārvatyāḥ kroḍe bālarūpa-dhārī eko ’dbhutaḥ prāṇī āsīt; taṁ dṛṣṭvāpi vayaṁ naivainaṁ pratyabhijñātum aśaknumaḥ” ||
قال فياسا: ثم إن الآلهة، ومعهم إندرا، أسرعوا من فورهم إلى براهما، الربّ الذي لا يفنى. فلما بلغوه انحنوا برؤوسهم إجلالًا، وضمّوا أيديهم قائلين: «يا براهْمَن، كان في حجر بارفتي كائنٌ عجيبٌ متجسّدٌ في هيئة طفل. ومع أننا رأيناه بأعيننا لم نستطع أن نعرف من يكون على الحقيقة». ويُبرز هذا الموضع تواضعًا أخلاقيًا: فحتى ذوو السلطان لا بد أن يلتمسوا حكمةً أعلى حين يواجهون أسرار الألوهية.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Even exalted beings must practice humility and seek guidance from higher wisdom when faced with realities beyond their understanding; reverence and inquiry are portrayed as ethical strengths, not weaknesses.
Indra and the other gods, perplexed by a wondrous child-form being seen in Parvati’s lap, rush to Brahma, bow respectfully, and ask him to explain the identity and nature of what they witnessed.