पूषाणमभ्यद्रवत शड्कर: प्रहसन्निव । पुरोडाशं भक्षयतो दशनान् वै व्यशातयत्,उस समय हँसते हुए-से भगवान् शंकरने पूषापर आक्रमण किया। वे पुरोडाश खा रहे थे। उन्होंने उनके सारे दाँत तोड़ डाले
pūṣāṇam abhyadravat śaṅkaraḥ prahasann iva | puroḍāśaṃ bhakṣayato daśanān vai vyaśātayat ||
قال فياسا: مبتسمًا كأنه يتلهّى، اندفع شَنْكَرَة نحو بوشَن. وبينما كان بوشَن يأكل كعكة القربان (puroḍāśa)، حطّم شَنْكَرَة جميع أسنانه وكسرها. وتُبرز هذه الحادثة خطرَ الكِبر والطقوس التي تُؤدّى بلا توقير—فإذا انتُهِكَ النظام المقدّس، نال حتى الآلهة جزاءً عاجلًا.
व्यास उवाच
Ritual power is not merely procedural; it requires humility and proper reverence. When sacred order is violated through pride or disrespect, consequences follow swiftly—even for exalted beings.
Vyāsa narrates that Śiva (Śaṅkara), appearing almost amused, charges at the god Pūṣan and breaks his teeth while Pūṣan is eating the sacrificial offering (puroḍāśa), a punitive act within a larger conflict surrounding a disrupted sacrifice.