Shloka 146
सिन्धुराजवधार्थाय प्रतिज्ञाते त्वयानघ । कृष्णेन दर्शित: स्वप्रे यस्तु शैलेन्द्रमूर्थनि,निष्पाप अर्जुन! जब तुमने सिंधुराजके वधकी प्रतिज्ञा की थी, उस समय स्वप्में भगवान् श्रीकृष्णने तुम्हें गिरिगजके शिखरपर जिनका दर्शन कराया था, ये वे ही भगवान् शंकर संग्राममें तुम्हारे आगे-आगे चल रहे हैं। उन्होंने ही तुम्हें वे दिव्यास्त्र प्रदान किये थे, जिनके द्वारा तुमने दानवोंका संहार किया है
sindhurājavadhārthāya pratijñāte tvayānagha | kṛṣṇena darśitaḥ svapne yastu śailendramūrdhani || niṣpāpa arjuna! yadā tvaṃ sindhurājasya vadhaṃ pratijajñe, tadā svapne bhagavatā śrīkṛṣṇena śailendramūrdhani yasya te darśanaṃ kāritaṃ sa eva bhagavān śaṅkara idānīṃ saṅgrāme tava purataḥ purataḥ gacchati | sa eva te divyāstrāṇi pradadau, yaiḥ tvayā dānavāḥ saṃhatāḥ |
قال فياسا: «يا من لا عيب فيه! حين نذرتَ قتلَ ملكِ السِّندهو، فإن الإله الذي أراك إيّاه الربّ كريشنا في المنام على ذروة جبل هو هو الربّ شانكرا بعينه. وها هو اليوم في هذه المعركة يسير أمامك قائدًا للطريق. وهو الذي منحك تلك الأسلحة الإلهية التي بها أهلكتَ الدانافا.»
व्यास उवाच
Educational Q&A
A righteous vow undertaken for dharma is supported by divine grace when aligned with a just cause; the verse emphasizes that human effort in war is not isolated—higher powers (Śiva’s guidance and the gift of divine weapons) can uphold dharmic resolve.
Vyāsa reminds Arjuna of his vow to kill Jayadratha and identifies the deity previously revealed to him in a dream (shown by Kṛṣṇa on a mountain peak) as Śiva himself, who is now going ahead of Arjuna in the battle and who earlier granted him the divine weapons used to slay the Dānavas.