नाराचान् दश सम्प्रैषीद् यमदण्डनिभाडज्छितान् | तदनन्तर महाबाहु भीमसेनने सुवर्णभूषित एवं यमदण्डके समान भयंकर दस तीखे नाराच अश्व॒त्थामापर चलाये ।। ते जत्रुदेशमासाद्य द्रोणपुत्रस्य मारिष
sañjaya uvāca |
nārācān daśa sampraiṣīd yamadaṇḍanibhān acchitān |
tad-anantaraṃ mahābāhuḥ bhīmasenena suvarṇabhūṣitaḥ evaṃ yamadaṇḍaka-samān bhayaṅkarān daśa tīkṣṇān nārācān aśvatthāmāparaṃ calāyate |
te jatrudeśam āsādya droṇaputrasya māriṣa |
قال سانجيا: قذف بهيمسينا عشر سهامٍ من نوع «ناراجا»، لا تخطئ ومرعبة، كأنها عصا ياما نفسها. ثم ما لبث بهيما، عظيم الساعدين والمتحلّي بالذهب، أن أطلق عشر «ناراجا» أخرى حادّة ومفزعة، تشبه قضيب ياما، نحو أشوَتّھاما. فأصابت تلك المقذوفات، أيها الموقّر، موضع الترقوة/أعلى الصدر من ابن درونا. وفي هذا المشهد تُبرز الملحمة أخلاق الواجب القاسية في ساحة الحرب: يردّ المحاربون العنف بعنفٍ مثله، غير أن صورة عصا ياما تذكّر السامع بأن الموت هو الأفق الأخلاقي الذي لا مهرب منه في الحرب.
संजय उवाच
The verse highlights the inexorable presence of death in war through the image of Yama’s staff. It implicitly frames battlefield action within kṣatriya-dharma: a warrior must act decisively in combat, yet the narrative reminds the listener that such action moves under the shadow of mortality and moral consequence.
Sañjaya describes Bhīma launching ten deadly nārāca arrows, then immediately sending another ten at Aśvatthāmā. The missiles strike Droṇa’s son in the jatrudeśa (collarbone/upper-chest region), emphasizing the ferocity and precision of the exchange.