Shloka 85
युवानमिन्दीवरदामवर्ण चेदिप्रभुं युवराजं॑ प्रसह । बाणैस्त्वरावान् प्रज्वलिताग्निकल्पै- विंदृध्वा प्रादान्मृत्यवे साश्वसूतम्,तत्पश्चात् शीघ्रता करनेवाले अभश्वत्थामाने प्रज्वलित अग्निके समान तेजस्वी बाणोंद्वारा नीलकमलकी मालाके समान कान्तिवाले नवयुवक चेदिदेशीय युवराजको हठपूर्वक घायल करके उन्हें घोड़ों और सारथिसहित मौतके हवाले कर दिया
yuvānam indīvaradāmavarṇaṃ cediprabhuṃ yuvarājaṃ prasah | bāṇais tvarāvān prajvalitāgnikalpair viddhvā prādān mṛtyave sāśvasūtam ||
قال سانجايا: وبسهامٍ سريعة متّقدة كالنار المشتعلة، ضرب أشڤاتّھاما بعنف وليَّ عهد تشيدي الفتيّ—داكن اللون كإكليلٍ من اللوتس الأزرق—وسلّمه إلى الموت مع خيوله وسائقه.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war compresses moral space: prowess and speed become decisive, yet the ethical weight remains—youth, status, and even noncombatant attendants (charioteer, horses) are swept into death. It invites reflection on the dharmic tension between kṣatriya combat-duty and the human cost of relentless violence.
Sañjaya reports that Aśvatthāmā, acting with great speed, pierces the young Cedi heir-prince with fire-like arrows and kills him, along with his horses and charioteer—an emphatic battlefield kill described through vivid imagery (blue-lotus complexion; blazing arrows).