Shloka 80
ततोडर्जुनं पड़भिरथाजघान द्रौणायनिर्दशभिवासुदेवम् । भीम॑ दशार्धिर्युवराजं चतुर्भि- द्वभ्यां द्वाभ्यां मालवं पौरवं च,तदनन्तर द्रोणपुत्रने छः बाणोंसे अर्जुनको, दस बाणोंद्वारा भगवान् श्रीकृष्णको, पाँचसे भीमको, चारसे चेदिदेशके युवराजको तथा दो-दो बाणोंद्वारा क्रमशः मालवनरेश तथा पौरवको घायल कर दिया
tato 'rjunaṁ ṣaḍbhir athājaghāna drauṇāyanir daśabhir vāsudevam | bhīmaṁ pañcārdhir yuvarājaṁ caturbhir dvābhyāṁ dvābhyāṁ mālavaṁ pauravaṁ ca ||
قال سانجيا: ثم ضرب ابنُ درونا أرجونا بستة سهام، وڤاسوديفا (شري كريشنا) بعشرة، وبهِيما بخمسة، وأميرَ تشيدي بأربعة؛ وبسهمين لكلٍّ منهما جرحَ ملكَ مالافا ومحاربَ الباورافا.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse illustrates the war’s harsh impartiality: prowess and duty drive combat even against the greatest figures. Ethically, it reflects how dharma in battle can become entangled with anger and retaliation, intensifying suffering despite heroic ideals.
Sañjaya reports that Aśvatthāmā (Droṇa’s son) shoots multiple arrows at key Pāṇḍava-side figures—Arjuna, Kṛṣṇa, Bhīma, the Cedi prince, and also the Mālava and Paurava leaders—wounding them in rapid succession.