राजन्! तदनन्तर धृष्टद्युम्नने प्रजलित अग्निके समान तेजस्वी द्रोणपुत्रको तिरसठ बाणोंसे बींध डाला ।। सारथिं चास्य विंशत्या स्वर्णपुड्खै: शिलाशितै: । हयांश्व चतुरो<विध्यच्चतुर्भिनिशितै: शरै:
sañjaya uvāca |
rājan! tadanantaraṃ dhṛṣṭadyumnena prajvalitāgnisama-tejasvinā droṇaputro triṣaṣṭibhir bāṇair viddhaḥ ||
sārathiṃ cāsya viṃśatyā svarṇapuṅkhaiḥ śilāśitaiḥ |
hayāṃś ca caturo ’vidhyac caturbhi niśitaiḥ śaraiḥ ||
قال سانجيا: أيها الملك! بعد ذلك اندفع دْهريشْتاديومنا، متأجّجًا ببريق كالنار، فثقب ابن درونا (أشڤاتّاما) بثلاثٍ وستين سهمًا. ثم أصاب سائقه بعشرين سهمًا، سيقانها مزدانة بالذهب ومسنونة على الحجر؛ وجرح الخيول الأربع بأربعة سهامٍ حادّة.
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya-dharma as expressed in war: decisive action, tactical targeting (warrior, charioteer, horses), and unwavering engagement in one’s assigned duty, even when it entails harsh violence.
Dhrishtadyumna attacks Aśvatthāmā (Droṇa’s son), piercing him with sixty-three arrows, then striking his charioteer with twenty gold-adorned, stone-sharpened arrows, and finally wounding the four horses with four sharp shafts—an attempt to weaken his opponent’s fighting capacity and mobility.