Shloka 102
तूर्ण प्रासृजदुग्राणि शरवर्षाणि पाण्डव: । युद्धकी स्पृहा रखनेवाले पाण्डुकुमार भीमसेन भी उसके इस पराक्रमकी कोई परवा न करते हुए तुरंत ही उसपर भयंकर बाणोंकी वर्षा प्रारम्भ कर दी ।। ततो द्रौणिरमहाराज छित्त्वास्य विशिखैर्धनु:
sañjaya uvāca |
tūrṇaṁ prāsṛjad ugrāṇi śaravarṣāṇi pāṇḍavaḥ |
yuddhake spṛhā rakṣṇevāle pāṇḍukumāra bhīmasena bhī usake isa parākramakī koī paravā na karate hue tūranta hī usapara bhayaṅkara bāṇoṅkī varṣā prārambha kara dī ||
tato drauṇir mahārāja chittvā’sya viśikhair dhanuḥ
قال سانجيا: إنّ الباندڤي، بعزمٍ خاطف، أطلق في الحال مطرًا عاصفًا من السهام. وكذلك بهيماسينا—المتلهّف للقتال، غير آبهٍ بما أظهره الخصم من بأس—شرع فورًا يمطره بنبالٍ مروّعة. ثم إنّ ابن درونا، أيها الملك العظيم، قطع قوسه بسهامٍ مصوَّبة بإحكام.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the kṣatriya ethos in its stark form: resolve, speed, and technical mastery dominate the battlefield. Ethically, it also shows how martial pride and the urge to outdo an opponent can rapidly intensify violence, making self-restraint and discernment difficult amid war.
Sañjaya reports that the Pāṇḍava side—explicitly Bhīma—swiftly unleashes a terrifying volley of arrows at the opponent. In response, Droṇa’s son Aśvatthāmā counters with precision by cutting down (disabling) the attacker’s bow using arrows.