समेत्य रथिनां श्रेष्ठा: सहिताश्चाप्यमन्त्रयन् । मेघकी गम्भीर गर्जनाके समान उस तुमुलनादको सुनकर श्रेष्ठ पाण्डव महारथी एकत्र होकर गुप्त मन्त्रणा करने लगे || ४८ ई ।। तथोकत्वा द्रोणपुत्रस्तु वार्युपस्पृश्य भारत,भारत! द्रोणपुत्र अश्वत्थामाने पूर्वोक्त बात कहकर जलसे आचमन करके उस समय उस दिव्य नारायणास्त्रको प्रकट किया
sametya rathināṁ śreṣṭhāḥ sahitāś cāpy amantrayan | meghakī gambhīra-garjanāke samānaṁ tu tumula-nādaṁ śrutvā śreṣṭhāḥ pāṇḍava-mahā-rathinaḥ ekatra bhūtvā gupta-mantraṇāṁ cakruḥ || 48 || tathoktvā droṇaputras tu vāry upaspṛśya bhārata | droṇaputra aśvatthāmā pūrvokta-vākyaṁ uktvā jala-ācamanam kṛtvā tadā divyaṁ nārāyaṇāstraṁ prādurāsīt || 49 ||
قال سنجيا: لما سمع الباندافا ذلك الصخب، كدويّ الرعد العميق في السحب، اجتمع خيرة فرسان المركبات وتشاوروا سرًّا. ثم إن أشڤاتثاما ابن درونا، بعد أن قال ما قال، أجرى طقس الأَچَمَنَة فارتشف الماء للتطهير؛ ويا بهاراتا، في تلك اللحظة أظهر السلاح الإلهي «ناراياناسترا».
संजय उवाच
The passage highlights how war pressures leaders into secrecy and rapid decision-making, while the invocation of a divine weapon underscores the ethical weight of power: extraordinary force demands extraordinary restraint, and its use marks a moral turning point rather than merely a tactical one.
A thunderous uproar is heard; the leading Pāṇḍava chariot-warriors assemble and confer privately. Immediately after, Aśvatthāmā performs a brief purification rite (ācamanam) and brings forth the divine Nārāyaṇāstra, indicating an imminent and dangerous deployment of celestial weaponry.