Shloka 33
असकृच्छून्यवन्मोहाद् धृतराष्ट्रस्य शुण्वतः । अहं च तात कर्णश्न भ्राता दुःशासनश्ल मे,“दुर्योधन! तुमने एकान्तस्थानके समान भरी सभामें धृतराष्ट्रके सुनते हुए कर्णके साथ अत्यन्त प्रसन्न-से होकर मोहवश बारंबार बहुत जोर देकर यह बात कही है कि “तात! मैं, कर्ण और भाई दुःशासन--ये तीन ही समरभूमिमें एक साथ होकर पाण्डवोंका वध कर डालेंगे।” प्रत्येक सभामें ऐसी ही शेखी बघारते हुए तुम्हारी बात मैंने सुनी है
sañjaya uvāca | asakṛc chūnyavan mohād dhṛtarāṣṭrasya śṛṇvataḥ | ahaṃ ca tāta karṇaś ca bhrātā duḥśāsanaś ca me |
قال سنجيا: «بدافع الوهم، كرّرت مرارًا وتكرارًا، وبإلحاح شديد، كلامك كأنك في موضعٍ خفيّ مع أنّ المجلس كان غاصًّا بالناس، ودهرتراشترا يسمع. وكنت تتباهى قائلًا: “يا أبتِ! أنا وكَرْنَة وأخي دُهْشاسَنَة—نحن الثلاثة وحدنا معًا في ساحة القتال—سنقتل أبناء باندو.” لقد سمعتُك تردد هذا الزهو في كل مجلس.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how moha (delusion) and pride distort judgment: Duryodhana boasts of certain victory without ethical restraint or realistic appraisal, even in a public assembly before the king. It implicitly warns that arrogance and disregard for counsel lead to ruin, especially in matters of dharma and war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Duryodhana repeatedly proclaimed—publicly yet as if in private—that he, Karṇa, and Duḥśāsana alone would unite in battle and kill the Pāṇḍavas. Sañjaya frames this as repeated, forceful boasting born of delusion.