Shloka 52
स वै क्रुद्ध: सिंह इवात्यमर्षी नामर्षयत् प्रतिघातं रणेडसौ । शक्ति श्रेष्ठां वैजयन्तीमसहांं समाददे तस्य वध चिकीर्षन्,क्रोधमें भरे हुए सिंहके समान अत्यन्त अमर्षशील कर्ण रणभूमिमें घटोत्कचद्वारा अपने अस्त्रोंका प्रतिघत न सह सका। उसने उस राक्षसका वध करनेकी इच्छासे श्रेष्ठ एवं असहाय वैजयन्ती नामक शक्तिको हाथमें लिया
sa vai kruddhaḥ siṁha ivātyamarṣī nāmarṣayat pratighātaṁ raṇe 'sau | śaktiṁ śreṣṭhāṁ vaijayantīm asahāṁ samādade tasya vadhaṁ cikīrṣan ||
قال سنجيا: وقد استبدّ به الغضب، شديد الأنفة كالأَسَد، لم يطق كارنا في ساحة القتال ضربةَ الردّ التي وجّهها غَطوتكچا إلى أسلحته. وإذ أراد قتل ذلك الرّاكشسا، تناول بيده الرمحَ الممتاز الذي لا يُقاوَم، المسمّى «فايجايَنتي» (Vaijayantī).
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger and wounded pride can drive a warrior to escalate force, even to deploying a rare, decisive weapon. Ethically, it frames a battlefield dilemma: the duty to neutralize a dangerous enemy versus the inner danger of acting primarily from wrath.
Ghaṭotkaca has effectively repulsed Karṇa’s attacks. Unable to bear this setback, Karṇa decides to kill him and therefore takes up the powerful spear (śakti) named Vaijayantī to strike him down.