Shloka 12
द्रोणपुत्रस्याग्नेयास्त्रप्रयोगः — अर्जुनस्य ब्राह्मास्त्रप्रतिघातः — व्यासोपदेशः
Aśvatthāmā’s Agneyāstra, Arjuna’s Brāhmāstra Counter, and Vyāsa’s Instruction
तं तु दृष्टवा शरं घोरं देवगन्धर्वमानवा: । स्वस्त्यस्तु समरे राजन द्रोणायेत्यब्रुवन् वच:,राजन! समरभूमिमें उस भयंकर बाणको देखकर देवता, गन्धर्व और मनुष्य सभी कहने लगे कि “द्रोणाचार्यका कल्याण हो”
taṃ tu dṛṣṭvā śaraṃ ghoraṃ devagandharvamānavāḥ | svasty astu samare rājan droṇāyety abruvan vacaḥ ||
قال سانجيا: لما رأى الجميع تلك السهمَ المروِّعَ في ساحة القتال، أيها الملك، هتف الآلهةُ والغندرفا والبشرُ جميعًا بكلمةِ بركة: «ليكن درونا سالمًا وظافرًا في هذا النزال».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary martial force evokes collective awe and public benediction, yet it also points to the ethical ambiguity of war: admiration for prowess can eclipse reflection on the suffering that such weapons cause.
Sañjaya reports that when a fearsome arrow is seen on the battlefield, divine beings (Devas), celestial Gandharvas, and humans together utter a blessing—“May Droṇa fare well in battle”—signaling Droṇa’s formidable presence and the heightened intensity of the combat.