Shloka 153
नारायणास्त्र-शमनं द्रौणि-प्रहारश्च
Pacification of the Nārāyaṇāstra and Drauni’s Renewed Assault
श्येनं सपक्ष॑ व्याधेन पातयामास तं तदा । इसके बाद एक पानीदार पैने एवं तीखे बाणसे पाण्डुनन्दन नकुलने शकुनिकी दोनों जाँघोंको विदीर्ण करके व्याधद्वारा विद्ध हुए पंखयुक्त बाज पक्षीके समान उसे गिरा दिया
sañjaya uvāca | śyenaṃ sapakṣaṃ vyādhena pātayāmāsa taṃ tadā |
قال سانجيا: عندئذٍ ضربَ نكولا ابنُ باندو شكوني بسهمٍ حادٍّ نافذٍ فشقَّ فخذيه كليهما وأسقطه أرضًا—كصقرٍ ذي جناحين يصرعه الصيّاد. وتُبرز هذه الصورةُ أن في أخلاقِ القتالِ القاسية، حتى السريعَ القويَّ قد يُقضى عليه بضربةٍ مُحكَمة.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses a stark simile—hawk brought down by a hunter—to highlight the uncompromising reality of war: skill and speed do not guarantee safety, and decisive action in battle can abruptly end an opponent’s power. It reflects the harsh edge of kṣatriya-dharma when conflict has become unavoidable.
Sañjaya narrates that Nakula, son of Pāṇḍu, shoots Śakuni with a sharp arrow, splitting both thighs and causing him to fall, likened to a winged hawk struck down by a hunter.