Nārāyaṇāstra-utpātaḥ — Aśvatthāman’s Rallying Roar after Droṇa’s Fall (द्रोणपर्व, अध्याय १६७)
सहदेवमथायान्तं द्रोणप्रेप्सु महारथम् । कर्णो वैकर्तनो राजन् वारयामास पाण्डवम्,राजन! द्रोणाचार्यको पकड़नेके लिये आते हुए महारथी पाण्डुपुत्र सहदेवको वैकर्तन कर्णने रोका
sahadevam athāyāntaṃ droṇa-prepsu mahāratham | karṇo vaikartano rājan vārayāmāsa pāṇḍavam ||
قال سانجيا: «أيها الملك، لما تقدّم سَهَديفا ابنُ باندو، وهو من عظماء فرسان العجلات، قاصدًا القبض على درونا، اعترضه كارنا الملقّب بڤايكارتانا ومنعه.»
संजय उवाच
The verse highlights the ethical tension in warfare: even a legitimate strategic objective (capturing the opposing commander-teacher) meets resistance from those whose duty is loyalty and protection. Dharma here appears as role-based obligation—each warrior acts according to his allegiance and responsibility.
Sahadeva advances with the intention of seizing Droṇa. Karṇa, called Vaikartana, intercepts and restrains Sahadeva, preventing him from reaching Droṇa.