Nārāyaṇāstra-utpātaḥ — Aśvatthāman’s Rallying Roar after Droṇa’s Fall (द्रोणपर्व, अध्याय १६७)
नरास्तु बहवस्तत्र समाजम्मु: परस्परम् । गदाभिमर्मुसलैश्वैव नानाशस्त्रैश्व संयुगे,उस युद्धस्थलमें बहुसंख्यक पैदल मनुष्य गदा और मुसल आदि नाना प्रकारके अस्त्रोंद्वारा एक-दूसरेपर आक्रमण करते थे
sañjaya uvāca |
narās tu bahavas tatra samājam muḥ parasparam |
gadābhimar-muṣalaiś caiva nānāśastraiś ca saṃyuge ||
قال سانجيا: هناك، في زحمة القتال، تقارب كثيرٌ من المشاة بعضُهم من بعض وضربوا بعضَهم حتى صرعوا—فمنهم من قاتل بالمطارق، ومنهم من قاتل بالهراوات، ومنهم من استعمل شتى أنواع السلاح. ويُظهر هذا المشهدُ الحربَ وقد انحدرت إلى عنفٍ وحشيٍّ في قتالٍ متلاحم، حيث تتحمّل جموعُ المقاتلين العاديين الكلفةَ المباشرة لطموحات القادة.
संजय उवाच
The verse underscores the grim ethical reality of war: once battle is joined, violence escalates into close combat where countless ordinary soldiers suffer. It implicitly warns that decisions made by rulers and commanders culminate in widespread, indiscriminate harm on the ground.
Sanjaya describes a dense melee on the battlefield: numerous infantrymen rush together and attack one another with maces, clubs, and many other weapons, indicating chaotic hand-to-hand fighting.