Droṇavadha-saṃniveśaḥ — The Convergence Toward Droṇa’s Fall
Book 7, Chapter 164
शरसम्भिन्नगात्रौ तु सर्वतः शकलीकृतौ । श्वाविधाविव राजेन्द्र दृश्येतां शरविक्षतौ,राजेन्द्र! उनके शरीर बाणोंसे क्षत-विक्षत होकर सब ओरसे खण्डित-से हो बाणविद्ध हिंसक पशुओंके समान दिखायी दे रहे थे
śarasambhinnagātrau tu sarvataḥ śakalīkṛtau | śvāvadhāv iva rājendra dṛśyetāṃ śaravikṣatau ||
قال سنجيا: «يا أيها الملك، إن جسديهما، وقد مزّقتهما السهام وفتّتتهما من كل جانب، كانا يبدوان كوحشين جريحين—مخترقين بالنبال.» وتُبرز الآية فظاعة عواقب الحرب في صورتها العيانية: حين تنهار الدارما إلى العنف تُختزل هيئة الإنسان نفسها إلى مشهدٍ من الألم، ليوقظ السامع ويُرَوِّعه، لا ليمجّد سفك الدماء.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical and human cost of war: bodies become mutilated and dehumanized, serving as a stark reminder that victory pursued through unchecked violence brings visible suffering and moral gravity rather than true glory.
Sanjaya reports to King Dhritarashtra that the fighters on the battlefield are grievously pierced by arrows—torn, fragmented, and appearing like wounded beasts—emphasizing the ferocity of the ongoing combat in the Drona Parva.