Shloka 47
द्रोणपर्व — अध्याय १६२: प्रातःसंध्यायां युद्धप्रवृत्तिः तथा रजोमेघे संमूढता
नृत्यमानाविव रणे मण्डलीकृतकार्मुकौ । परस्परवधे यत्तौ सर्वभूतभयड्करौ,उस रणक्षेत्रमें धनुषको मण्डलाकार करके वे दोनों नृत्य-सा कर रहे थे। एक-दूसरेके वधके लिये प्रयत्नशील होकर समस्त प्राणियोंके लिये भयंकर बन गये थे
nṛtyamānāv iva raṇe maṇḍalīkṛta-kārmukau | paraspara-vadhe yattau sarva-bhūta-bhayaṅkarau ||
قال سنجيا: في ساحة القتال كان الاثنان، وهما يديران قسيَّهما في دوائر، كأنهما يرقصان. وقد اندفعا إلى قتل أحدهما الآخر، فغدوا رعبًا لكل ذي روح.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral tension of war: extraordinary martial artistry can appear beautiful—like dance—yet when its purpose is mutual killing, it becomes a source of universal fear. It implicitly warns that skill divorced from restraint and dharma magnifies harm.
Sañjaya describes two warriors locked in a fierce duel. They whirl their bows in circular motions, moving with dance-like agility, each intent on slaying the other, and their combat makes the battlefield terrifying for all who witness it.