द्रोणपर्व — अध्याय १६२: प्रातःसंध्यायां युद्धप्रवृत्तिः तथा रजोमेघे संमूढता
ऑपन--मा_ज बक। जज: षष्टयाधेकशततमो< ध्याय: अश्वत्थामाका दुर्योधनको उपालम्भपूर्ण आश्वासन देकर पांचालोंके सा करते हुए धृष्टद्युम्नके रथसहित सारथिको नष्ट उसकी सेनाको भगाकर अद्भुत पराक्रम दिखाना संजय उवाच दुर्योधनेनैवमुक्तो द्रौणिराहवर्दुर्मद: । चकारारिवधे यत्नमिन्द्रो दैत्यवथे यथा
sañjaya uvāca | duryodhanenaivam ukto drauṇir āhave durmadaḥ | cakārārivadhé yatnam indro daityavadhé yathā ||
قال سانجيا: لما خوطب دوريوذانا بهذا، اندفع أشڤتّاما ابن درونا—شرساً مخموراً بنشوة القتال—إلى بذل الجهد في إفناء الأعداء في المعركة، كما سعى إندرا قديماً إلى قتل الديتيا.
संजय उवाच
The verse highlights how exhortation and pride can ignite extreme martial resolve. By comparing Aśvatthāmā’s effort to Indra’s demon-slaying, it elevates valor while also implying the moral risk of war-madness—strength and duty can slide into ruthless aggression.
After being addressed (and effectively urged) by Duryodhana, Aśvatthāmā enters the battle in a fierce mood and commits himself to destroying the opposing forces, likened to Indra’s legendary campaign against the Daityas.